Historia Podziemi Neapolu rozciąga się na ponad 2000 lat, począwszy od IV wieku p.n.e., kiedy starożytni Grecy wydobywali kamień tufowy spod miasta, aby zbudować Neapolis, ich nową osadę. Te początkowe wykopaliska stworzyły podwaliny pod rozległą sieć. Pod panowaniem rzymskim system podziemny został znacznie rozbudowany. Rzymianie zaprojektowali skomplikowany system akweduktów, wykorzystując istniejące greckie tunele i kopiąc nowe, aby doprowadzić wodę ze źródeł Serino do każdej części miasta. To inżynieryjne cudo służyło Neapolowi przez wieki. Z biegiem czasu, gdy budowano nowe akwedukty, sekcje starożytnego systemu popadły w zapomnienie. Podczas II wojny światowej te zapomniane przejścia znalazły nowe przeznaczenie, służąc jako kluczowe schrony przeciwlotnicze dla tysięcy Neapolitańczyków szukających schronienia przed bombardowaniami aliantów. Dowody z tego okresu, w tym przedmioty osobiste i graffiti, są widoczne do dziś. Po wojnie tunele zostały ponownie w dużej mierze porzucone, aż do momentu, gdy pod koniec XX wieku rozpoczęto dedykowane wysiłki w celu ich oczyszczenia, odrestaurowania i udostępnienia publiczności, przekształcając je w urzekającą atrakcję historyczną.